My Blogs in Blogger

  • Μνήμη - *«υπερασπίσου την Μνήμη* *γιατί αν γλυτώσει από την Λήθη* *υπάρχει Ελπίδα»* *«Μνήμη»* *“Κάθε” θάνατος είναι και από μια κραυγή* *που δικαίωση περιμένει πάντ...
    Πριν από 1 ημέρα
  • Μνήμη - *«υπερασπίσου την Μνήμη* *γιατί αν γλυτώσει από την Λήθη* *υπάρχει Ελπίδα»* *«Μνήμη»* *“Κάθε” θάνατος είναι και από μια κραυγή* *που δικαίωση περιμένει πάντ...
    Πριν από 1 ημέρα
  • Μνήμη - «Μνήμη» 13,14-12-2018 “Κάθε” θάνατος είναι και από *Μ*ια κραυγή που δικαίωση περιμέ*Ν*ει πάντα να βρει. Αν τον αφ*Ή*σεις στη λήθη και στη λησ*Μ*ονιά ε...
    Πριν από 1 ημέρα
  • Τελευταία Ενημέρωση Μπλογκ ~ Blog's Last Update - *τελευταία ενημέρωση 15-12-2018 last update* ~/.\~ Από σήμερα το ιστολόγιο μετονομάζεται από myCOPPERcreations σε Copper Industrial Art : my creations ε...
    Πριν από 2 ημέρες
  • Μνήμη - *«Μνήμη»* *“Κάθε” θάνατος είναι και από μια κραυγή* *που δικαίωση περιμένει πάντα να βρει.* *Αν τον αφήσεις στη λήθη και στη λησμονιά* *ελεύθερα δεν θα ζή...
    Πριν από 2 ημέρες
  • Τελευταία Ενημέρωση Μπλογκ ~ Blog's Last Update - *29-11-2018* έγινε η τελευταία ενημέρωση των μόνιμων αναρτήσεων στην πρώτη σελίδα του blog «Λίγα λόγια για το ιστολόγιο» και των αμέσως παρακάτω 21 αναρτή...
    Πριν από 2 εβδομάδες
  • Η διεύθυνση ιστολογίου άλλαξε! ~ Our blog URL change! - Επειδή αλλάξαμε την διεύθυνση του ιστολογίου μας (στις 4-12-2017) από *https://aspromauro-kostasp.blogspot.com/* σε *https://seizethesky-whiteblack.blogspot....
    Πριν από 1 χρόνια

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Νίκος Μπογιόπουλος: λάθος πορεία



από τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ
Λάθος πορεία του Νίκου Μπογιόπουλου (31-3-2013)

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):
«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.
Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).
Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»



πηγή κειμένου: ριζοσπάστης
πηγή φωτό: νευροσπάστης


Διαβάστε επίσης και άλλες φωνές που φωνάζουν πολύ δυνατά:
"Για την προσέγγιση στη Σοσιαλιστική Επανάσταση", του Αντώνη Σκυλλάκου (1-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7319879

"Ούτε πραγματικότητα, ούτε όραμα...", της Ελένης Μαυρούλη (23,24-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7353550

"Και τώρα τι;", του Γιώργου Πετρόπουλου (23,24-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7353429

3 σχόλια:

seizeTHEday είπε...

Επιτέλους! Πέστα ρε Μπογιόπουλε!
Εμείς οι ανένταχτοι, οι εξωκοινοβουλευτικοί, όλοι οι πραγματικοί αριστεροί, όλοι όσοι πιστεύουν σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και αντιΕΕ κατεύθυνση -χωρίς ευρωπαϊκές αυταπάτες και χωρίς "λαϊκές συμμαχίες" με τον εαυτό τους- απαιτούν ένα ευρύ, ανοιχτό κι όχι κουφό μέτωπο της επαναστατικής αριστεράς όπου θα αφουγκράζεται το κοινό σημερινό αίσθημα όλων των σημερινών λαϊκών αγωνιστών για ενότητα στη βάση.

πεζοΠΟΡΩ είπε...

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αντώνης Σκυλλάκος από τη 1η Μάρτη κιόλας με αφορμή τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ. Η βάση του ΚΚΕ θα κάνει την ανατροπή πιέζοντας τη κορυφή σε μετωπική δράση;

Διαβάστε:
"Για την προσέγγιση στη Σοσιαλιστική Επανάσταση"
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7319879

seizeTHEday Kostis είπε...

Πέρασε ένας χρόνος από την παρέμβαση του Μπογιόπουλου στον προσυνεδριακό διάλογο. Πόσο καλές προθέσεις να έχει κανείς σε αυτή την κριτική-παρέμβαση όταν διαπιστώνει πως -όπως στο τεύχος UNFOLLOW 28 (τεύχος Απριλίου 2014) με το άρθρο του "Για τον ΣΥΡΙΖΑ"- ο "μόνος" εχθρός στην αριστερά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνεις πως κριτική στο ΚΚΕ κάνουμε μόνο στους προσυνεδριακούς διαλόγους του Κόμματος -σύμφωνα πάντα με το καταστατικό- μη μας πουν και εχθρούς Του;

Με αυτά και με αυτά, και με την προσωπική του πορεία όλο αυτό το διάστημα, πιστεύω εδώ και αρκετό καιρό πως ο Μπογιόπουλος είτε είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία από το ίδιο το ΚΚΕ να βγει εκτός της εφημερίδας του Ριζοσπάστη διότι έτσι είναι πάρα πολύ πιο χρήσιμος για την ιδεολογική του προπαγάνδα, είτε για ιδιοτελή προσωπικά οφέλη δεν ασκεί πολύ σκληρή κριτική στο κόμμα που τον πέταξε έξω από το Ριζοσπάστη.

Πάντως κομμουνιστική-μαρξιστική συμπεριφορά δεν τη λες αυτή όταν δεν ασκείται πολύ σκληρή κριτική σε ένα κόμμα που λειτουργεί με Ηττοπάθεια, Σεχταριστικά και κυρίως Διασπαστικά μέσα στα συνδικάτα σήμερα (πχ στους εκπαιδευτικούς), σε ένα κόμμα που προσπαθεί να έχει την ηγεμονία στην Αριστερά με όποιο κόστος, σε ένα κόμμα που πάνω από όλα είναι η διατήρηση των προνομίων της ΚΕ, της ΚΟ και των βουλευτών της, του στενού δηλαδή ηγετικού της πυρήνα.