My Blogs in Blogger

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

Εργαζόμενε μέχρι πότε θα είσαι απαθής;



Περί ενότητας του κλάδου εν όψει του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ
ή βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας
από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Την περίοδο που θα ακολουθήσει και μέχρι τα μέσα Ιουνίου, πραγματοποιούνται γενικές συνελεύσεις στις κατά τόπους ΕΛΜΕ και εκλογές για την ανάδειξη των συνέδρων στο 16ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, το οποίο θα χαράξει για την επόμενη διετία το πρόγραμμα δράσης και διεκδίκησης του κλάδου, εκλέγοντας ταυτόχρονα και το νέο ΔΣ της Ομοσπονδίας.

Το φαινόμενο της αποχής από μαζικές διαδικασίες και από διαδικασίες κινήματος εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα και στον δικό μας κλάδο όπως και σε άλλους εργασιακούς κλάδους σε μια εποχή που δεχόμαστε ολομέτωπη επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Οι περισσότεροι από αυτούς που αδιαφορούν για τα κοινά, βρίζοντας ταυτόχρονα όλους τους συνδικαλιστές και μαζί μ’ αυτούς και την ΟΛΜΕ, έχουν ως γνώμη και ταυτόχρονα ως επιχείρημα για τη στάση τους, πως οι συνδικαλιστές είναι συμβιβασμένοι και πουλημένοι, πως τα έχουν κάνει πλακάκια με τη διοίκηση και πως δεν βγαίνει τίποτα με το να συμμετέχουν σ’ ένα παιχνίδι στημένο.

Ίσως εδώ να ταιριάζει η ρήση: «Όποιος θέλει να κάνει κάτι, αναζητά τρόπους. Όποιος δεν θέλει, αναζητά αιτίες γι’ αυτό που δεν κάνει».

Είναι αλήθεια ότι επικρατεί σε όλους μας η απογοήτευση, για την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Είναι όμως, δυο φορές αλήθεια πως η λογική της ανάθεσης που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες στα μυαλά και την πρακτική μας, ήταν το σαράκι που σιγά-σιγά κατέφαγε το συνδικαλιστικό κίνημα και το οδήγησε στο σημερινό εκφυλισμό του.

Δείτε λίγο ποιος εκλέχτηκε πάλι πρόεδρος της ΓΣΣΕ;

Υπάρχει, βέβαια και η μερίδα εκείνοι των εκπαιδευτικών, οι οποίοι, μπορεί να στηρίζουν ενεργά τις λεγόμενες «κυβερνητικές παρατάξεις» (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ) και αλλά και εκείνοι που απλώς εμφανίζονται τη μέρα της ψηφοφορίας για να «σταυρώσουν» τα ονόματα που έχουν γραμμένα στο χαρτάκι που κρατούν φυλαγμένα στην τσέπη τους.

Όταν, τελικά, βγαίνουν τα αποτελέσματα και οι «κυβερνητικές παρατάξεις» έχουν πάλι την πλειοψηφία , αρχίζει από όλους η γκρίνια, η μιζέρια και το βρίσιμο των συνδικαλιστών.

Ποιων συνδικαλιστών;

Αυτών που οι ίδιοι ανέδειξαν είτε με την ψήφο τους είτε με την αδράνεια και την αποχή τους.

Φτάνει κανείς να πιστέψει πως τόσο οι ψηφοφόροι όσο και όσοι απέχουν από τα κοινά, καταχαίρονται που εκλέγονται οι ίδιοι συνδικαλιστές, γιατί θα έχουν κάποιο σίγουρο στόχο για να βρίσουν, δικαιολογώντας έτσι τη δική τους λανθασμένη στάση και πρακτική.

Το επιχείρημα που λέει: «δεν κατεβαίνω στη συνέλευση και στην ψηφοφορία γιατί βαρέθηκα να βλέπω της ίδιους ανθρώπους  να λένε τα ίδια πράγματα», πιστεύω πως στερείται ορθότητας για τον απλούστατο λόγο πως στις συνελεύσεις και στις ψηφοφορίες είναι λογικό να εμφανίζονται οι ίδιοι άνθρωποι, όταν εμείς οι υπόλοιποι μένουμε στα σπίτια μας.

Θα μου πείτε τώρα, αν εκλεγούν συνάδελφοι που είναι περισσότερο αγωνιστές και δραστήριοι θα ξαναγεννηθεί το συνδικαλιστικό κίνημα;

Όχι, αν εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε με τη λογική της ανάθεσης. Το αποτέλεσμα, πολύ σύντομα θα είναι το ίδιο. Όσο δεν υπάρχει συζήτηση και δράση στη βάση του κλάδου δεν μπορεί να υπάρξει και ουσιαστικός έλεγχος και πίεση προς τους συνδικαλιστικούς μας εκπροσώπους.

Γνωστή είναι επίσης και η νοοτροπία που έχουν ορισμένοι, με βάση την οποία στηρίζουν τις εκάστοτε «κυβερνητικές παρατάξεις», ελπίζοντας πως, με τον τρόπο αυτό θα έχουν ευνοϊκότερη μεταχείριση σε διάφορα θέματα που τους αφορούν. Από τις μεταθέσεις, τις αποσπάσεις, τις μετατάξεις, τις τοποθετήσεις και τις βελτιώσεις, μέχρι και τη συμπλήρωση του ωραρίου τους.

Όμως, ζούμε σε μια περίοδο όπου με λυσσαλέο, στην κυριολεξία, τρόπο, οι κυβερνώντες- εντολοδόχοι της τρόικας επιχειρούν να μηδενίσουν το κοντέρ των εργασιακών σχέσεων και να μας μετατρέψουν σε εκπαιδευτικούς-αναλώσιμο είδος.

Άρα, κανείς μας δεν έχει δεν έχει ούτε το δικαίωμα ούτε την πολυτέλεια να αδιαφορεί για όσα συμβαίνουν διότι, τα όσα συμβαίνουν δεν καθορίζουν, πλέον, μόνο το αν θα μειωθούν ο αποδοχές ή το αν θα αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίες.

Καθορίζουν το αν θα εξακολουθεί να υπάρχει δημόσιο σχολείο ή όχι, το αν θα έχουμε και του χρόνου δουλειά ή όχι, το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε ελεύθεροι εκπαιδευτικοί ή όχι.

Καθορίζουν, τελικά, το αν θα ξαναρχίσουμε να ζούμε ή θα αργοπεθαίνουμε ασθμαίνοντας σε μια ατελείωτη προσπάθεια επιβίωσης.

Ο αντίπαλος, κυβέρνηση και τρόικα, εμφανίζει μια αξιοζήλευτη σύμπνοια και ενότητα στα πλαίσια του πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Την ίδια και καλύτερη σύμπνοια και ενότητα πρέπει και να επιδείξουμε κι εμείς στη βάση των κοινών μας συμφερόντων και στον αντίποδα της πολιτικής που μας εξαθλιώνει αλλά και των γνωστών στηριγμάτων της μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Βρισκόμαστε σε άμυνα και γι’ αυτό κανένας δεν περισσεύει. Χωρίς πολεμιστές, ούτε μπορείς να αμυνθείς ούτε να σαλπίσεις αργότερα την έφοδο της αντεπίθεσης.

Και επειδή πολλοί συνάδελφοι μιλούν για έλλειψη προτάσεων εκ μέρους της Ομοσπονδίας, θα έλεγα πως, το μόνο που δεν έλλειψε και δεν λείπει από την ΟΛΜΕ, ήταν οι προτάσεις από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.

Το θέμα, όμως, είναι με ποιον τρόπο προσπαθείς να προωθήσεις τις προτάσεις αυτές και σε ποια πολιτικά αυτιά απευθύνονται.

Μήπως η μείωση των μισθών έγινε λόγω έλλειψης προτάσεων;

Μήπως η αύξηση του ωραρίου και η αξιολόγηση προωθούνται λόγω έλλειψης προτάσεων ή αποτελούν ένα κομμάτι μιας προαποφασισμένης σε άλλα κέντρα πολιτικής που απλώς υλοποιούνται στις μέρες μας επειδή το μαζικό κίνημα είναι ξεδοντιασμένο;

Νομίζω πως τα πράγματα είναι πιο απλά.

Οι αντίπαλοί μας, στον πόλεμο αυτόν που βιώνουμε, θα προχωρήσουν μέχρι εκεί που θα τους το επιτρέψουμε. Πάντα αυτό γινόταν και αυτό γίνεται σε κάθε πόλεμο.

Το ερώτημα στην παρούσα φάση είναι ένα και μοναδικό;

Θα τους αφήσουμε να προελάσουν χωρίς να δώσουμε ούτε μία μάχη ή θα οργανώσουμε, με τη δράση μας και τη συμμετοχή μας, τη μαζική αντίδραση που χρειάζεται;

Κάπως έτσι προκύπτει και το πραγματικό δίλλημα της εποχής μας:

Ή αυτοί με τις επιδιώξεις τους μέχρι να μας εξουθενώσουν ή εμείς με το δίκιο και τα όνειρά μας μέχρι να τους ξεθεμελιώσουμε.



Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Γιώργος Πετρόπουλος: και τώρα τι;




από τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ
Και τώρα τι; του Γιώργου Πετρόπουλου (23,24-3-2013)


Θα συμφωνήσουμε, φαντάζομαι, πως ο πολιτικαντισμός μέσα στο κόμμα, ο κάθε είδους συνδικαλισμός, η προσπάθεια να ξεγελάσουμε ο ένας τον άλλον είναι ξένες πρακτικές για όλους μας. Είναι ο προθάλαμος αλλά και η πεμπτουσία της πολιτικής πρακτικής του φραξιονισμού. Οι κομμουνιστές στις αναμεταξύ τους σχέσεις και στη σχέση τους με τον εργαζόμενο λαό χρησιμοποιούν πάντοτε τη γλώσσα της αλήθειας.

Θα συμφωνήσουμε, ελπίζω, πως ο φραξιονισμός - που καμία σχέση δεν έχει με τις διαφορετικές απόψεις -, το κόμμα μέσα στο κόμμα, όποτε και όπου εμφανίστηκε μόνο ζημιά προκάλεσε στο ΚΚΕ. Κι αν συμφωνήσουμε σ' αυτό, όσοι από μας γνωρίζουμε λίγο ιστορία ή έχουμε τη διάθεση να το ψάξουμε, δε θα δυσκολευτούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ένας τέτοιος φραξιονισμός ήτανε πάντοτε προνόμιο της ηγεσίας. Μέσα στις τάξεις της κυοφορούνταν, εκεί έβρισκε το πρόσφορο έδαφος και την κάλυψη για να αναπτυχθεί, γιατί πριν απ' όλα διέθετε την προστασία της κομματικής εξουσίας που γι' άλλο λόγο δόθηκε κι αλλιώς χρησιμοποιήθηκε.

Βρισκόμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο της ιστορίας του Κόμματος. Την επομένη του 19ου Συνεδρίου τίποτα δεν θα είναι ίδιο με το σήμερα από άποψη περιεχομένου όσο κι αν οι τίτλοι, τα σύμβολα, με δυο λόγια το εξωτερικό περίβλημα θα είναι στη θέση του. Οφείλουμε επομένως να πούμε αλήθειες. Κι ο καθένας ας πράξει ό,τι του λέει η συνείδησή του.

Σε πολλά κείμενα που δημοσιεύτηκαν στον προσυνεδριακό διάλογο, η καθοδήγηση του Κόμματος ελέγχεται γιατί με τις θέσεις για το 19ο Συνέδριο εγκαταλείπει το πρόγραμμα του 15ου και συγκεκριμένα την πολιτική του Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου. Η αλήθεια είναι ότι αυτή την πολιτική δεν την εφάρμοσε ποτέ. Δεν επιχείρησε να την εφαρμόσει ποτέ. Την άφησε στα χαρτιά και την εγκατέλειψε στην πράξη την επομένη του 15ου Συνεδρίου, αξιοποιώντας ασάφειες και κενά εκείνου του προγράμματος τα οποία γέμισε με τις δικές της απόψεις που κανένα συνέδριο δεν είχε εγκρίνει. Γι' αυτό και σήμερα δεν νιώθει καμία ανάγκη να απολογηθεί ή να εξηγήσει πού σκόνταψε εκείνο το πρόγραμμα και υποχρεώνει στην αλλαγή του. Τι μπορεί να πει κανείς για κάτι που δεν πίστεψε και πολύ περισσότερο για κάτι που δεν επιχείρησε να εφαρμόσει; Ο γράφων είναι σε θέση να το αποδείξει αυτό με ντοκουμέντα αλλά δεν αρκεί ο χώρος των 1.000 λέξεων ούτε για τους τίτλους. Θυμίζω μόνο ότι στον προσυνεδριακό διάλογο του 15ου αυτό τον κίνδυνο τον είχα επισημάνει («Ριζοσπάστης» 7-5-1996).

Η καθοδήγηση του Κόμματος ελέγχεται σήμερα για τον ακραίο συγκεντρωτισμό που εισάγει με το σχέδιο του νέου καταστατικού. Η αλήθεια είναι πως - ως καθοδήγηση - ποτέ δεν επιδίωξε να λειτουργήσει το Κόμμα διαφορετικά. Σήμερα νομιμοποιεί ό,τι προηγουμένως εφάρμοσε στην πράξη. Ο γράφων είναι σε θέση να το αποδείξει αυτό σημείο προς σημείο αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στις 1.000 λέξεις που δίνει η Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου. Θυμίζω μόνο ότι στον προσυνεδριακό διάλογο του 16ου Συνεδρίου είχα μιλήσει για υπερσυγκεντρωτισμό και για φραξιονισμό από τα πάνω («Ριζοσπάστης» 18-11-2000).

Η καθοδήγηση του Κόμματος ελέγχεται επίσης για την εξαφάνιση της τακτικής και την ταύτισή της με τη στρατηγική, για την απομόνωση του Κόμματος από τις μάζες, για την εγκατάλειψη της πολιτικής των συμμαχιών και για την αντικατάστασή της με μια ψευδεπίγραφη πολιτική συμμαχιών όπου εμείς συμμαχούμε με τον εαυτό μας. Η αλήθεια είναι πως η καθοδήγηση του Κόμματος δεν είχε ποτέ διαφορετικό προσανατολισμό. Αλλοτε με βήματα κι άλλοτε με άλματα οδηγούσε το Κκόμμα με σαφήνεια προς αυτή την κατεύθυνση. Και για να τα πράξει όλα αυτά, φρόντισε μέσα στο Κόμμα να ακούγεται μόνο η δική της φωνή, να παραγκωνίζονται από τα όργανα όσοι είχαν διαφορετική άποψη, να βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης σύντροφοι έτοιμοι να υποστηρίξουν κάθε γραμμή και νέοι σύντροφοι που ήρθαν στο Κόμμα μετά το 1991 οι οποίοι (όσοι τουλάχιστον αναδείχτηκαν) δεν έχουν ιδέα τι είναι και από πού έρχεται το ΚΚΕ. Ο γράφων μπορεί να το αποδείξει αυτό με ονόματα και με παραδείγματα.

Αν η καθοδήγηση σήμερα στεκόταν μπροστά στο Κόμμα με τη γλώσσα της αλήθειας θα έπρεπε να έχει έναν πολύ μικρό πρόλογο στα προσυνεδριακά κείμενα που να έλεγε: «Το μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα νέου τύπου έχει τελειώσει. Τα τριτοδιεθνιστικά κόμματα έφαγαν τα ψωμιά τους. Σήμερα υπάρχει ανάγκη για ένα άλλου τύπου επαναστατικό κόμμα κι αυτό το κόμμα εισηγούμαστε στο συνέδριο». Αν η καθοδήγηση (ένα μικρό τμήμα της που δίνει κατεύθυνση στο Κόμμα) έλεγε τη γλώσσα της αλήθειας θα παραδεχόταν πως αυτές τις απόψεις, της αμφισβήτησης δηλαδή του μαρξιστικού - λενινιστικού κόμματος, τις είχε από την εποχή του 13ου Συνεδρίου αλλά τότε δεν τόλμησε να τις εκφράσει γιατί θα είχε καταλήξει στα αζήτητα. Αλλωστε, το Κόμμα τότε δεν το κερδίσαμε με τις σημερινές απόψεις της καθοδήγησης. Το κερδίσαμε εμμένοντας στη μαρξιστική - λενινιστική θεωρία του, στην ιστορία και στις παραδόσεις του που σήμερα πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων ως οπορτουνισμός.

Το 19ο Συνέδριο θα είναι συνέδριο επανίδρυσης του ΚΚΕ εφόσον τα προσυνεδριακά κείμενα εγκριθούν. Για την ακρίβεια, θα είναι συνέδριο ίδρυσης ενός άλλου κόμματος με το όνομα, τα σύμβολα, τις σημαίες και όλα τα τυπικά γνωρίσματα του ΚΚΕ. Από τα ουσιαστικά του γνωρίσματα όμως δεν έχει μείνει τίποτα. Και να υπάρχουν κάποια υπολείμματα αυτά παραμένουν για να εγκαταλειφθούν, στη συνέχεια, στην πράξη.

Ολα τα προαναφερόμενα θέτουν το καίριο ερώτημα: Και τώρα τι;

Το ερώτημα αυτό μπορεί να το απαντήσει ο καθένας με τη δική του συνείδηση, με τις δικές του αρχές, με τη δική του στάση ζωής. Συμβουλές δεν διαθέτω για κανέναν. Οποιος όμως νομίζει ότι το Κόμμα θα επανέλθει στο σωστό δρόμο αφού εφαρμόσει την πολιτική των προσυνεδριακών κειμένων - κι εφόσον αυτή εγκριθεί από το συνέδριο - γιατί έτσι θα φανούν τα αδιέξοδα, προφανώς δεν έχει καταλάβει πού βρισκόμαστε. Περιθώρια πειραματισμών δεν υπάρχουν. Αλλωστε αυτή η πολιτική εφαρμόζεται εδώ και χρόνια κι έχει δείξει τα αδιέξοδά της. Το Κόμμα φθίνει, ζωντανές δυνάμεις καταστρέφονται και τα πλήγματα που δέχεται, αν ήδη δεν είναι, σε λίγο θα πάψουν να είναι αναστρέψιμα. Η καθοδήγηση θα μπορούσε να δώσει τις αποδείξεις της καταστροφής αν δημοσιοποιούσε τι κόμμα παρέλαβε στη διάσπαση του '91 και τι κόμμα υπάρχει σήμερα. Σε κάθε πάντως περίπτωση η ρήση του Ν. Ζαχαριάδη παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ: «Ο Κουκουές μέσα από τη στάχτη του ξαναγεννιέται»!

Γιώργος Πετρόπουλος
ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»



πηγή κειμένου: ριζοσπάστης
πηγή φωτό: νευροσπάστης


Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Νίκος Μπογιόπουλος: λάθος πορεία



από τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ
Λάθος πορεία του Νίκου Μπογιόπουλου (31-3-2013)

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):
«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.
Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).
Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»



πηγή κειμένου: ριζοσπάστης
πηγή φωτό: νευροσπάστης


Διαβάστε επίσης και άλλες φωνές που φωνάζουν πολύ δυνατά:
"Για την προσέγγιση στη Σοσιαλιστική Επανάσταση", του Αντώνη Σκυλλάκου (1-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7319879

"Ούτε πραγματικότητα, ούτε όραμα...", της Ελένης Μαυρούλη (23,24-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7353550

"Και τώρα τι;", του Γιώργου Πετρόπουλου (23,24-3-2013)
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7353429