Η ταινία ή καλύτερα ντοκιμαντέρ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ είναι αριστουργηματική, το ΑΜΝΕΤ πάρα πολύ καλό, το ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΗΤΕΡΑ ΑΔΕΡΦΗ ΑΔΕΡΦΟΣ αδιάφορο ενώ το ΒΟΗΘΕΙΑ! απλά απαράδεκτο.
Θα γράψω μία κριτική μόνο για την πρώτη διότι έμεινα με ανοιχτό το στόμα βλέποντας την. Ή καλύτερα νιώθοντας την. Την πέτυχα και σε μία εξαίσια κινηματογραφική αίθουσα, σε ώρα που ήταν και μισογεμάτη η αίθουσα, αλλά, και με πάρα πολύ καλή θέση καθίσματος.
Ήχος με απουσία μουσικής και μόνο άκουσμα τους ήχους του δάσους και των κατοίκων του. Τι υπέροχη αίσθηση. Τι μαγεία. Δεν θέλω τελικά να γράψω άλλα. Αυτά αρκούν αν το Δάσος και η Άγρια Ζωή εντός Του σας κάνουν κάτι εντός σας. Κι όλα αυτά με τα μάτια τριών γενεών: παππού, γιου και εγγονού (πόσο τους ζηλεύω!) , και με απλά (όχι απλοϊκά) νοήματα να την διατρέχουν χωρίς να γίνονται μονομερή διδακτικά και καταγγελτικά, αλλά με απλό και φυσικό τρόπο να σου μιλούν και στο συναίσθημα και στην λογική με μέσα λιτά και περιεκτικά -εφόσον βέβαια ανήκεις στο είδος των ανθρώπων που καταλαβαίνει πως ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και όχι ο δυνάστης και κατακτητής της.
Μην την χάσετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου